Rottenploage

Toen de buurtjes Hiltjo en Sanne een paar jaor op “de Krieger” wonen an de Koekoekstraote klagen ze dat ze las van rotten hadden. “Wat mo’w daor an doene” vroegen ze. Toen schot mien een verhaal te binnen wat Dik Borgman al ‘s op eschreven hef over een plaoge van de zelfde dieren in ‘t zelfde hok bie Drikus en Mina Borgman, een oom en tante van Dik en mien. Dik hef dit bewust metemaakt en ik as kwoajongen ok van een jaor of 10.

Dik Borgman, anevuld deur Wim Regelink

Noen ‘t verhaal van Dik

Mina en Driekus van “de Kieger” an de Koekoekstroate hadden twee hökke met hoender en daor waren ze, net as met ‘t andere vee, biezunder gek met. ‘t Ene hok was edekt met een beschotten dak met pannen en doar hadden de rotten vrie spel. Mina klagen steen en been tegen Driekes dat de rotten ‘t voer veur de hoender opvratten en ze von ‘t ok vieze diers waor ze bange veur was. Driekus had al van alles eprobeerd met stappen en vallen. In die tied ha’j nog niet zovölle vergif as noe en bovendien was dat ok geveurlijk grei veur hunde en katten. Driekus had ok wel met de grepe  e probeerd um d'r wat an te stekken. Maor dat wol Mina niet weer hebben, ie stekt mien nog eerder een van de hoender an de grepe dan een rotte! Ik zal es met de buurleu gaon praoten.‘t Liekt mien ‘t beste daw de pannen van ut dak afnemt en ze zo probeert te vangen, zeg Driekus. Met een paar hunde d'r bie mot dat toch lukken. Zo ézeg zo édoan. Dur wodden een middag afesprokken en toen ging ‘t d'r an!  De buurleu stellen zich op um 't hok gewapend met stökke en grepen. Alle hunde en hundjes uut de buurte waren ok op étrommeld en leepen rond ’t hok.  Een paar jonge kearls sprongen op 't dak en begonnen de pannen op te stapelen. Eerst zagen ze nog niet völle rotten maor geleidelijk an begon 't te kommen. Zo langzaam an worden de slag haeviger. ‘t Was een gestek en gehauw en de hunde blukken en betten dat  t'r an ging.

De jonge Garritjen van ‘t Broekslag reern opens "now zit t'r mien ene in de boksepiepe''. Ze drukken met eur knee tegen een appelboom um de rotte dood te drukken. De olde Trui van 't Langenkamp en Drike van ut Timke, die ok waren kommen kieken, zeien tegen Garritjen “wat hei toch?” Bo zeg Garritjen “doar zit een rotte bie mien in de boksepiepe maor ik heb um dood edrukt. Maor maak iele noe mor dai weg komt met oele lange rökke an. Doar krup oe de rotte zo onder.”

Onderwiel ging de veldslag wieter en bie elke panne die elicht wodden kwammen d'r meer rotten. Der werd vanuut t veld ereert: ”Kalm an, wie kunt ‘t niet biehollen. Ze gaot t'r ons vandeur en de hunde kunt ‘t ok niet an." Toen de leste pannen d'r af waren en de leste rotte uuteschakeld was zei Driekus ‘t slagveld overziend: ”Low d'r noe eers maor een borrel over nemmen.” En dat heb ze edaon. Naoderhand hebt de buurleu Driekus de pannen d’r weer op elegt. Driekus zetten een half muds benne op de kruuwagen en ging de slachtoffers ophalen. Toen hé alle rotten had op egaard, had hé de mande driekwart vol. Miena had naoderhand ochtendvoer over.

Toen ik uit schole kwam heb ik de benne met rotten ezeen. Gatverdamme wat een smeerzooi. Nao dat Garritjen d'r ene in de boksepiepe had ehad werden die afebonnen met een zakbendje. Zon rottenjach werd vrogger vaker ehollen. Ik wette dat ‘t bie ons ok een paar keer is gebeurd. Wat hunde waren d'r fel op, maor ie kwammen d'r niet vanaf want een paar gingen d'r altied vandeur. In hökke met een beschotten kappe en te völle voer krieg ie ze altijd weer!

Of Sanne en Hiltjo d'r vanaf bunt ekommen hek niet eheurd, maor de buurte hef gin rottenjach hoeven te organiseren, maor een feit is dat de geschiedenis zich hef herhaald.